Dag iedereen,

Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen met dit bericht aan jullie.
Wees daarom ook niet verbaasd dat ik van hot naar her dingen vertel, want dat is hoe ik mij namelijk voel op dit moment.

Een week geleden wisten wij al dat orkaan Irma over Saba heen zou trekken.
Diezelfde dag heb ik online allerlei dingen opgezocht over het voorbereiden op een orkaan. Ook Saskia wist heel veel en dat hielp enorm.
De kaarsen, zaklampen, batterijen, water, blikvoer en bakken voor water hebben we meteen proberen te kopen.
Tijdens het lopen in de supermarkt werd ik al zenuwachtig. Ook omdat ik niks wilde vergeten, want ik ben soms nog weleens vergeetachtig door mijn drukke hoofd.
Elke dag keken we op hurricane center waar Irma gelegen was en hoe sterk de orkaan zou zijn als het Saba zou naderen. De sterkte van Irma werd met de dag sterker en dit was heel spannend.
Wij zijn namelijk net verhuisd naar een andere woning en deze woning is helemaal van hout.
Dus er waren allemaal beslissingen die we moesten maken in korte tijd + heel veel voorbereidingen in korte tijd.

Op maandag had de overheid besloten om school nog wel door te laten gaan. Mijn lokaal was nog steeds helemaal overhoop en daarom hebben miss Patsy (mijn assistent) en ik besloten om een kringactiviteit te doen en daarna naar buiten te gaan voor een aantal Nederlandse spelletjes. Nadat we deze dag afgerond hadden zeiden we doei tegen iedereen en wensten we iedereen veiligheid toe. Ook de kinderen zeiden bij het afscheid nemen in de schoolbussen ‘BE SAFE!’.

Daarna kwam ik thuis en waren de shutters al door onze huiseigenaren dichtgetimmerd. Toen heb ik het huis helemaal klaargemaakt en gezorgd dat al onze apparaten werden opgeladen.
Die dag hoorden we dat de orkaan nu een Categorie 5 zou worden en misschien nog sterker dan dat.
We lagen in bed na te denken en Saskia en ik keken elkaar aan en zeiden tegelijk van: ‘We gaan naar de Bottom voor deze storm!’.
We waren gelijk welkom bij mijn schoonmoeder haar huis. Zij woont daar met haar man Luis en jongste zoon Jose.

Koffers gepakt en gaan met die banaan.
Saskia nam ook Heineken mee want Saskia zegt altijd: ‘Heineken is het belangrijkste tijdens een orkaan’.
Eenmaal aangekomen bij Lucia thuis hebben we gegeten en gekletst. Tussendoor probeerde ik zoveel mogelijk in contact te zijn met mijn ouders en vrienden in Nederland. Want je weet niet wat er te gebeuren staat en dit was wel een eng en vreemd gevoel voor mij. Ook de emotie die ik voelde van mijn familie en vrienden deed mij heel veel.

Om de sfeer een beetje te breken stonden we even buiten en keken we naar een palmboom en toen zei Saskia tegen Lucia: ‘Voor 50 dollar wed ik dat die boom niet omgaat’. Lucia antwoordde: ‘Ik denk dat hij wel omgaat, maar ik wed het voor 30 dollar’. Daar hadden we heel even een lachmomentje. (Saskia heeft de weddenschap verloren btw!)
Daarna was het wachten op Irma en ik ben voor de tijd nog even gaan slapen, want ik wilde genoeg energie hebben mocht er iets gebeuren.
Stephany en Robin hadden een app aangemaakt met: ‘Vriendinnen reddingsteam’. In deze app hadden we dan met elkaar contact. Met mijn ouders heb ik een ‘Wij zijn familie’ groep en daar zit Saskia ook in. Dus op die manier was iedereen op de hoogte. Met mijn vaders kant hebben we ook een groepsapp.

Na het wakker worden duurde het ongeveer een uur en toen begon de wind enorm te razen. We hoorden dingen op het dak vallen en zoals Lucia telkens zegt: ‘Je hoort de wind praten’. Dit is echt waar. Je voelde op een gegeven moment de druk van de storm op je oren en toen hadden we besloten om van de woonkamer naar een slaapkamer te vertrekken met zijn allen voor veiligheid. Hier hebben we een matras op de grond gelegd. Lucia ging in een inloop kast liggen op een aantal kussens, Luis in een stoel, Jose op het bed en Saskia en ik op een matras in een hoek. We voelden toen de wind onder de deur vandaan komen en toen besloten we meer tegen de muur aan te gaan zitten. Ook het internet deed het lang om mijn ouders op de hoogte te houden. Rond middennacht viel het stroom uit en hadden we die optie niet meer, maar de vaste lijn deed het continu.

Iedereen was stil en je voelde de spanning in de slaapkamer op dat moment. Een paar minuten later kreeg Saskia een telefoontje van haar nicht die vlakbij woonde. Haar dak was eraf gevlogen en ze was enorm angstig, nat en ze wist niet wat ze moest doen. Luis stond meteen op en wilde haar meteen redden uit het huis. Toen hebben we een overleg gehad en we zeiden dat hij kon gaan als de storm een beetje rustiger was. Dit duurde 15 minuten en toen ging Luis naar de nicht toe en bracht haar naar Lucia haar huis. Ze was helemaal overstuur en we probeerden haar te kalmeren. Toen schrok ik wel even. Ik dacht wow deze storm is enorm sterk.

Daarna ben ik weer in het matras gaan liggen en ben ik een beetje in slaap gevallen. Ik voelde mij veilig met de mensen die ik om mij heen had en zij waren aan het praten over verschillende dingen. Het voelde net als vroeger toen ik klein was en mijn ouders waren aan het kletsen in de woonkamer en als kind moest je dan naar bed. Het voelde vertrouwd. Tussendoor kon er contact gelegd worden met de vaste telefoon in de huizen op Saba. Op deze manier konden we contact houden met andere familieleden op het eiland.
Ongeveer twee uren later deden we af en toe de deur even open om soms een sigaretje te roken en te kijken hoe het met de wind ging. Lucia heeft namelijk buiten een garage en drie kanten zijn gesloten met cement en de deur van het huis is daar. Dus we konden precies zien hoe het weer buiten was.
Toen zagen we iemand buiten lopen in de storm en dit was een teken voor ons dat de storm meer ging liggen. Ik keek naar buiten en zag bomen om, daken van huizen, mijn auto is in een begraafplaats beland zonder bumper en geen blaadje aan een boom. Het was hart verscheurend om dit te zien. Maar aan de andere kant waren wij ook heel erg blij dat wij veilig waren geweest en dat er met ons niks gebeurd was.

Daarna kwamen er steeds meer mensen buiten om elkaar te groeten en om te vragen of ze iets van Sint Maarten hadden gehoord en andere mensen op het eiland.
Dit waren de meest spannende uren in mijn leven en ik ben dankbaar dat er met ons niks gebeurd is.

Toen kregen we weer internet en konden we online kijken hoe het met de andere eilanden ging. Dit was verschrikkelijk. De beelden van Sint Maarten waren heel heftig voor mij om te zien. Maar we waren nog steeds op een automatische piloot want we moesten opruimen want er zou misschien nog een orkaan komen. We probeerden met iedereen in contact te komen op Sint Maarten maar lang niet iedereen heeft een teken van leven gegeven. Ik ben nog steeds heel erg bezorgd.

Wij op Saba zijn afhankelijk van Sint Maarten voor voedsel en drinken. En daar maakte ik mij meteen ook zorgen over. Dus diezelfde dag heb ik inkopen gedaan en vandaag ook.

Gisteren was het opruimdag en veel mensen van Saba hebben samengewerkt om zoveel mogelijk losse spullen op te ruimen. De mensen op het eiland zijn zo lief en behulpzaam. We hebben zoveel kunnen opruimen gisteren. Ik ben gelift naar de Bottom achter in een truck. Takken, hout, daken en van alles en nog wat heb ik opgeruimd bij mensen thuis en bij het kinderdagverblijf.
Toen ik daarna thuiskwam had ik even een moment voor mezelf en kon ik even bijkomen en nadenken over alles wat er deze paar dagen gebeurd was. Ik zat buiten en nam een diepe zucht en luisterde naar de radio van Sint Maarten en de tranen rolden over mijn wangen. Ik had nog helemaal geen tijd om mijn emoties te laten gaan maar gisteren kwam het er even uit.

Gisteren hebben we weer wat dingen opgeruimd en inkopen gedaan voor de volgende orkaan Jose. Saskia en ik zijn naar St. John’s gegaan om te kijken hoe het daar was en of er hulp nodig was. We hebben hier met mensen gesproken en gezeten.
Onze tassen hadden we al in onze auto gedaan, want daarna wilden we weer naar de Bottom toe om naar Lucia te gaan voor de volgende storm. Eenmaal aangekomen bij Lucia bleek de storm niet zo sterk meer te zijn voor Saba en daarom hebben we ook besloten om nu thuis te zijn. We hebben gelukkig geen last gehad van orkaan Jose.

Ik zit hier nu te typen en ik ben waarschijnlijk veel informatie vergeten te geven.
Ik hoop echt dat we snel weten waar wij eten- en drinken van krijgen als regelmatige bron. We hebben vandaag vers drinkwater binnen gekregen op het eiland van de marine en dat zal binnenkort denk ik uitgedeeld worden.

Daarnaast probeer ik mijn gedachten ook veel te hebben bij de mensen op Sint Maarten om op een of andere manier iets te kunnen betekenen.

Tijdens het typen over mijn ervaring kregen we een berichtje dat Jane een nicht van Saskia veilig is op Sint Maarten. Hier zaten wij al dagen op te wachten en hier zaten we heel erg over in. Het is super fijn te horen dat zij veilig is.

Het zou leuk zijn als je een berichtje achterlaat op mijn blog.
21556189_1431833040268975_1954970636_o 21556305_1431833150268964_1992394718_o 21556865_1431833026935643_1454109854_o 21557034_1431833020268977_1196269522_o 21557203_1431833216935624_1966210646_o 21557216_1431833186935627_1399026054_o 21584159_1431833200268959_1898362598_o 21584483_1431833080268971_102560987_o 21618396_1431833043602308_882920458_o

21556415_1431856726933273_1753787742_o

You May Also Like

7 comments

Reply

Wow lieve Femke en Saskia. Wat een heftig verslag. Gelukkig gaat het jullie goed.
Liefs Willy

Reply

Jeetje Femke,
Wat heftig. Gelukkig zijn jullie veilig en ongedeerd. Ik voel de emotie in je verhaal. En gelukkig kunnen jullie nog in je eigen huis. Ik hoop dat de rust snel weer wederkeert.
Denk aan je.

Liefs

Reply

Wat heftig om de beelden zo te zien zeg. Fijn dat het goed met jullie gaat! Lief dat je andere mensen wilt helpen!

X

Reply

Lieve Fem, wat was het ook spannend voor ons allemaal, maar juist omdat wij het zo vreselijk voor jullie vinden, dat jullie zulke angstige momenten moesten meemaken. Fijn dat jullie hulp konden bieden aan de buren en dat alleen je auto maar kapot is. Het had vee erger kunnen aflopen. We hopen wel dat jullie z.sm. weer voedsel krijgen en dat de blaadjes weer snel aan de bomen groeien. Op de foto’s blijft het er voor ons groen uitzien, maar je ziet wel dat er ook veel kale bomen staan, iets wat niet normaal us voor het mooie Saba. Maar het meest trots ben ik op alle inwoners van Saba, die met zijn allen de schouders eronder zetten. Met zijn allen opruimen en hopen op betere tijden. Dat is werkelijk geweldig. Ik hoop dat jullie hier door de Nederla dde regering voor beloond worden, zodat iedereen weer een dak boven het hoofd heeft straks. Dikke kus mam

Reply

Lieve Femke, fijn te horen dat het goed gaat met jullie. Het was een enorme spanning begrijp ik uit jullie verhaal. Wij hebben ook al de dagen het nieuws met spanning gevolgd. Op de dag van de storm hebben wij als broer en zussen de hele dag geabt om jou moeder bij te staan, die had het er erg moeilijk mee. Het was een hele verlichting toen wij hoorden dat jullie oké waren. Ook de tweede storm hebben wij weer met spanning afgewacht, wij zijn blij dat alles tot zover achter de rug is. En nu is het opruimen geblazen en kunnen jullie weer naar de toekomst kijken.
Bij ons zijn er ook veranderingen Joke en Danny komen bij ons in wonen. Zij gaan voor wonen en wij maken achter in de boerderij een appartement. Bij ons hier is het op het moment ook snert weer en zijn de scholen ook weer een week bezig. Met de paarden gaat het ook goed, Joke gaat regelmatig op wedstrijd en wind zo nu en dan een prijs. Lieve Femke ik wens jou en Saskia veel sterkte om alles weer op de rit te krijgen dikke knuffel en kus. Tante Jeltsje.

Reply

Lieve Femke,

Ben ontzettend blij dat het goed is met jullie.
Wat heftig zeg!
Ik wens jullie heel veel sterkte om nu met elkaar zo goed en zo kwaad als het gaat alles weer wat op te ruimen en te herstellen.
Lieve groetjes Maartje

Reply

Lieve femke, wat een geruststelling dat jullie en de mensen om je heen op saba veilig zijn. Hou je taai en super om te lezen dat er zoveel saamhorigheid is! Liefs, wiep

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *